Jesień Średniowiecza wybitnego holenderskiego pisarza, kulturoznawcy, historyka i etnologa, profesora uniwersytetów w Groningen i Lejdzie, Johana Huizingi (1872-1945) zaliczana jest do jednych z najbardziej klasycznych dzieł XX-wiecznej humanistyki. Jak pisze w Przedmowie sam autor Ta książka stara się ukazać czternaste i piętnaste stulecie nie tyle jako zapowiedź nadchodzącego Renesansu, ale jako schyłek średniowiecza, jako wiek, w którym średniowieczne myślenie osiąga końcowe stadium swego żywota, na kształt drzewa o przejrzałych owocach, nie w pełni rozwijających się i rozwiniętych. Wybujały rozrost narzucających się, dawnych form żywego myślenia, sztywnienie i usychanie poprzednio ważkiego zasobu myśli: oto jej główna treść. I faktycznie jego dzieło to niezwykle barwna, na szeroką skalę zakrojona panorama późnośredniowiecznego świata (szczególną uwagę zwraca Huizinga na Holandię i północną Francję) Autor przedstawia, jak zmieniała się i pod wpływem jakich czynników mentalność, sposób myślenia ówczesnego człowieka, przy czym doceniając czynniki ekonomiczne, głównie jednak zajmuje się przemianami ducha, przy czym szczególną uwagę zwraca na świadectwa literackie i malarskie. Ukazuje patos i śmiech, pobożność zmieszaną z plebejską rubasznością, wzniosłe ideały w konfrontacji z prozą życia i ostentacją dworu, wszechobecność śmierci i jej oswajanie...
